مي خواهم زنده بمانم!
مي خواهم زنده بمانم!
اين جمله ايست كه در ذهن هزاران هزار انسان وجود دارد و هر كس برايش مي جنگد. او مي جنگد اما نمي داند كه هرچقدر مي گذرد يك قدم از ان دور مي شود. مي دود كه به او برسد اما با اينكار يه قدم از او فاصله مي گيرد.
اري او هر لحظه به سوي مرگ مي رود در حالي كه اصلا نمي فهمد مرگ در انتظارش است. نمي فهمد كه امروز و فرداها بايد برود اما مي جنگد به خاطر پوچ...
او در اين جنگ خيلي چيزها را زير پا مي گذارد و شعار او اينست:
"مي خواهم زنده بمانم..."اري او مي خواهد بماند اما در پي اين ماندن هر چيزي را زير پايش له مي كند. او به دوستي ها بها نمي دهد. او خيانت مي كند. قلب انسان هاي مهربان را مي شكند و هزاران هزار كار انجام مي دهد چون مي خواهد زنده بماند.
اما ايا اين زنده ماندن است؟
افسوس كه هيچ كس به اين حرفها بها نمي دهد و تنها به دنبال چيزي است كه در ان سود باشد. او زندگي مي كند اما با ذلت...
و هيچ كس اين ذلت را درك نمي كند زيرا همه مي گويند:
مي خواهد زنده بماند...اما به چه قيمتي؟ به قيمت دراوردن چيز كثيفي به نام پول! چيزي كه در نظر افراد انگشت شماري پوچ است و خالي!
البته گناهي ندارد وقتي مي بيند همه ي مردم قبل از اينكه او را بشناسند، به وضع زندگيش مي نگرند. اگر او پول داشته باشد يعني همه چيز دارد: احترام، اعتبار، آبرو و چيزهاي ديگري كه از گفتنش بيزارم.
اري اين انسان امروز است...
اما انسان ديروز چه؟
انسانهايي كه براي اينكه نامشان به نيكي ياد شود كارهايي مي كردند كه انسان امروز از شنيدن ان لرزه بر اندامش مي افتد. و هنوز كه هنوز است ما ان كارها را به نيكي ياد مي كنيم.
انها مهر داشتند و در دوستي كوتاهي نمي كردند. انها شانه هاي خود را پله ايي براي بالا رفتن مردم از نردبان سعادت قرار مي دادند و در عوض ان چيزي جز عشق و دوستي نمي خواستند. انها خودشان بودند نه پشت نقابي زيبا چهره ي كثيفشان را پنهان مي كردند نه توقع زيادي از مردم داشتند.
اما همه ي انها تنها بودند و حال نيستند...
اي كاش مردم به انسان هاي ديروز بنگرند و سرنوشت انها را سرلوحه خويش قرار دهند. هرچند اين خيالي بس واهي است....
